Koty są bezwzględnymi mięsożercami i nie mają enzymów (np. amylazy ślinowej) skutecznie trawiących węglowodany. Nadmiar zbóż powoduje gwałtowne skoki i spadki poziomu glukozy we krwi, co u kota przekłada się na nagłe „zrywy” energii, rozkojarzenie i nadpobudliwość.

Białko zwierzęce dostarcza niezbędnych aminokwasów (m.in. tryptofanu, z którego powstaje serotonina – hormon regulujący nastrój i kontrolę impulsów). Uboga, niskobiałkowa dieta sprzyja drażliwości, impulsywności i problemom z samokontrolą.

Tak. Dodatki chemiczne, wzmacniacze smaku i tanie konserwanty mogą obciążać układ pokarmowy i wątrobę, co wywołuje u wrażliwych kotów stany podrażnienia, przewlekły niepokój, a nawet nadwrażliwość sensoryczną (reakcję agresji na dotyk).

Tak. Sucha karma ma zaledwie ok. 6–10% wilgotności, podczas gdy naturalna zdobycz kota ok. 70–80%. Koty z natury mało piją, przez co sucha dieta prowadzi do stanu lekkiego, przewlekłego odwodnienia, które skutkuje bólami głowy, letargiem i ogólnym rozdrażnieniem.

Mokra karma o wysokiej zawartości mięsa i wody jest trawiona wolniej i bardziej naturalnie. Nie powoduje nagłych wahnięć poziomu cukru we krwi, dzięki czemu kot po posiłku jest spokojny, zrelaksowany i stabilny emocjonalnie.

Sam akt mechanicznego gryzienia twardych chrupek może działać na kota lekko odstresowująco (poprzez uwalnianie endorfin), jednak jest to korzyść krótkotrwała, którą o wiele bezpieczniej i skuteczniej można osiągnąć za pomocą zabawek typu kong lub gryzaków mięsnych.

Taka zmiana to szok dla organizmu (gwałtowny spadek podaży płynów i zmiana profilu aminokwasowego). Kot staje się osowiały, częściej domaga się wody lub – wręcz przeciwnie – staje się nerwowy z powodu dyskomfortu w przewodzie pokarmowym.

Koty kierują się przede wszystkim węchem. Podgrzana lub aromatyczna mokra karma silnie stymuluje ośrodek nagrody w mózgu, wyzwalając poczucie sytości, bezpieczeństwa i głębokiego relaksu po jedzeniu.

Jest to sprzeczne z biologicznym rytmem kota, który w naturze poluje 10–20 razy na dobę. Długie przerwy powodują wyrzut hormonów głodu w nocy, co skłania kota do budzenia opiekuna i wymuszenia „polowania” (jedzenia).

To sytuacja, w której kot czuje potężną frustrację z powodu braku możliwości zrealizowania instynktu łowieckiego (np. podano mu jedzenie bezwysiłkowo do miski). Zgromadzoną energię i napięcie wyładowuje, atakując przechodzącego obok domownika.

Zmusza kota do wysiłku intelektualnego i fizycznego („zdobywania” pokarmu). Zaspokaja to instynkt łowiecki, redukuje nudę, zapobiega wylizywaniu futra ze stresu i sprawia, że kot po posiłku jest wyraźnie spokojniejszy.

Pozbawia kota cyklu łowieckiego (szukanie -> pogoń -> zjedzenie -> sen). Kot staje się apatyczny, podjada z nudów (co prowadzi do otyłości), a jedzenie traci dla niego wartość motywacyjną.

Koty z przeszłością schroniskową lub te, które kiedyś głodowały, często panicznie rzucają się na jedzenie lub kradną ze stołu. Regularne, przewidywalne posiłki budują poczucie bezpieczeństwa i eliminują ten lęk.